Cześć, dzień dobry,
wybrałam kilka jesiennych obrazów Van Gogha, które pięknie pokazują tę porę roku, i do każdego dodałam garść ciekawostek o tym, jak powstał. Chcę się nimi z Wami podzielić.

Spadające liście (Les Alyscamps), 1888
Jesienią 1888 roku do Vincenta przyjechał do Arles Paul Gauguin. Van Gogh długo marzył, że razem stworzą coś w rodzaju artystycznej wspólnoty na południu Francji. Jednym z pierwszych miejsc, w które się wybrali, była stara aleja Alyscamps. To dawny rzymski cmentarz, a te kamienne „ławki” to tak naprawdę sarkofagi. Stali obok siebie przy sztalugach i malowali spadające liście. Trochę jak dwóch przyjaciół na wspólnym jesiennym spacerze, tylko z pędzlami w rękach.

Aleja topoli jesienią, 1884
Ten obraz powstał cztery lata wcześniej, kiedy Vincent mieszkał jeszcze z rodzicami w holenderskim Nuenen. Jego ojciec był tam pastorem. Vincent miał wtedy ponad trzydzieści lat, nie miał stałej pracy i często spierał się z rodziną, a malarstwo było dla niego ucieczką. Widać, jak ciemne były wtedy jego kolory. Ta brązowa, przygaszona jesień bardzo różni się od tej, którą namalował później we Francji.

Czerwona winnica, 1888
Pewnego listopadowego wieczoru Vincent i Gauguin wracali ze spaceru i zobaczyli winnicę w czerwonym świetle zachodzącego słońca. Vincent był tak zachwycony, że namalował ją potem z pamięci. Ten obraz ma też swoją legendę: mówi się, że to jedyny obraz, który sprzedał za życia. Kupiła go malarka Anna Boch za 400 franków. Badacze uważają, że sprzedał coś jeszcze, ale i tak przez całe życie utrzymywał go głównie brat Theo.

Drzewo morwowe, 1889
Rok później Vincent był już w zupełnie innym miejscu, w szpitalu w Saint-Rémy. Zgłosił się tam sam po kryzysie psychicznym. Kiedy czuł się lepiej, pozwalano mu malować w ogrodzie i okolicy. I właśnie tam, w trudnym czasie, namalował jedno z najbardziej radosnych drzew, jakie można sobie wyobrazić. Złote liście, błękitne niebo i farba nałożona tak grubo, że drzewo niemal płonie.

Siewca o zachodzie słońca, 1888
Vincent przez całe życie podziwiał malarza Milleta i jego obrazy prostych ludzi pracujących na roli. Sam też czuł się trochę jak taki siewca: rzucał ziarno, nie wiedząc, czy kiedyś coś z niego wyrośnie. Ogromne żółte słońce i fioletowe pole to nie są „prawdziwe” kolory. To kolory, które czuł.

Żniwa, 1888
Czerwiec w Arles, upał i pola pełne zboża. Vincent malował wtedy jak w gorączce, w tydzień powstało około dziesięciu obrazów ze żniw. W liście do Theo napisał, że ten obraz „zabija wszystkie inne”. Rzadko był z siebie aż tak zadowolony, więc to musiał być dla niego wyjątkowy dzień.
Ciepło pozdrawiam,
Magda
Okładka przygotowana z pomocą AI. Kompozycję, styl i detale dopracowałam według własnych, szczegółowych wytycznych.

